Autor: Krzysztof Kieślowski · Dodał: iras · Data: 2017-02-16 · Obejrzano: 35 razy

Podwójne życie Weroniki (fran. La double vie de Véronique) – metafizyczny dramat produkcji polsko-francusko-norweskiej w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego z 1991 roku. Pierwszy film Kieślowskiego zrealizowany poza granicami Polski.
Film opowiada o metafizycznym uczuciu, jakiego doświadczają dwie młode kobiety o tym samym imieniu, urodzone tego samego dnia (23 listopada), mające niemal identyczne życiorysy i zainteresowania, ale mieszkające w różnych krajach – Weronika w Krakowie, a Veronique w Clermont-Ferrand. Kobiety nic o sobie nie wiedzą, odczuwają tylko niezrozumiały niepokój: jakby coś miało się stać. Gdy jedna z nich (Weronika) umiera na zawał serca podczas występu w filharmonii, druga podświadomie odczuwa stratę kogoś bardzo bliskiego. Od teraz zdarzenia kształtujące życie Veronique prowadzą kobietę do momentu, w którym sobie uświadamia istnienie „bliźniaczki” Weroniki.

Obsada:
Irène Jacob – w podwójnej roli: Weronika i Veronique
Philippe Volter – Alexandre Fabbri
Halina Gryglaszewska – ciotka Weroniki
Sandrine Dumas – Catherine
Jerzy Gudejko – Antek, chłopak Weroniki
Kalina Jędrusik – „Pstrokata”, prowadząca chór w Krakowie
Aleksander Bardini – dyrygent
Władysław Kowalski – ojciec Weroniki, Janusz Sterniński (adwokat)
Anna Gornostaj – polski dubbing dialogów Weroniki
Elżbieta Towarnicka – wokaliza Weroniki

Wiki

Podwójne życie Weroniki (fran. La double vie de Véronique) - cały film
Kino : Dramat
Autor: Andrzej Jakimowski · Dodał: iras · Data: 2017-02-16 · Obejrzano: 27 razy

Sztuczki – polski film fabularny (obyczajowy) w reżyserii Andrzeja Jakimowskiego z 2007 roku.
Film kręcono od 15 lipca do 30 sierpnia 2006. Zdjęcia plenerowe powstały w Wałbrzychu, m.in. na ulicy Daszyńskiego/Andersa, Niepodległości, w pobliżu wiaduktu kolejowego oraz na dworcu w Oławie.

Obsada:

Damian Ul – Stefek
Ewelina Walendziak – Elka
Tomasz Sapryk – Ojciec Stefka i Elki
Iwona Fornalczyk – Matka Stefka i Elki
Rafał Guźniczak – Jerzy
Joanna Liszowska – Violka
Andrzej Golejewski – Bezdomny
Grzegorz Stelmaszewski – Turek
Simeone Matarelli – Leone
Marzena Kipiel-Sztuka – Matka Violki
Katarzyna Kołeczek – dziewczyna z baru
Jerzy Pal

Wiki

Sztuczki - cały film
Kino : Dramat
Autor: Feliks Falk · Dodał: iras · Data: 2017-02-16 · Obejrzano: 25 razy

Komornik – polski film z 2005 roku w reżyserii Feliksa Falka. Zdjęcia powstały w Warszawie i Wałbrzychu.
Akcja filmu toczy się w Wałbrzychu i okolicach. Film przedstawia dwie doby z życia głównego bohatera, tytułowego komornika sądowego – Lucjana Bohme. Bezkompromisowo wykonuje on swoją pracę, posuwając się do zajęcia aparatury medycznej w miejscowym szpitalu czy wykopania z grobu zmarłej staruszki, by udowodnić, że jej wnuk nieuczciwie zaciągnął w banku kredyt. Pojawiając się u dłużników wraz z aplikantem Jaśkiem, budzi złość i przerażenie, nierzadko agresję. Nie przepadają za nim także koledzy ze środowiska prawniczego.
Pewnego dnia spotyka dawną miłość, Gosię. Niedługo później trafia do mieszkania, gdzie próbuje zająć jedyną wartościową rzecz – akordeon, na którym ciężko chore dziecko uczy się grać. W czasie szarpaniny pojawia się Gosia – matka chorej dziewczynki, która z przerażeniem odkrywa prawdziwą naturę przyjaciela z dawnych lat. Okazuje się także, że wnuk odkopanej przez Lucjana staruszki, dobrze zapowiadający się piłkarz, który za przekręt ma trafić do więzienia – popełnia samobójstwo. W końcu także koledzy z pracy mają dość bezlitosnego komornika – próbują go skorumpować, podsuwając mu pieniądze przez dłużnika, biznesmena Wiśniaka. Bohme przyjmuje łapówkę, zamierzając ją zdeponować i ujawnić próbę przekupstwa, ale w przypływie dobroci w ciągu jednej nocy rozdaje ogromną sumę innym dłużnikom. Nazajutrz zostaje zatrzymany – próbuje się bronić, ale wszyscy, którym pomógł, udają że nic nie otrzymali od komornika. Jedynie Gosia próbuje bronić Bohme, ale zostaje odprawiona przez prokuratora. Lucjan zostaje w końcu oczyszczony z zarzutów, jednocześnie staje się jednak zależny od reszty prawników.
Finałową sceną filmu jest pogrzeb starego prawnika Chełsta, podczas którego prezes sądu wygłasza wzniosłą mowę o zawodowej uczciwości środowiska prawniczego – Lucjan przerywa mu, po czym opuszcza uroczystość.

Obsada:
Andrzej Chyra – jako Lucek
Małgorzata Kożuchowska – jako Anna
Kinga Preis – jako Gosia
Grzegorz Wojdon – jako Jasiek
Jan Frycz – jako Chudy
Marian Dziędziel – jako Horst
Sławomir Orzechowski – jako Wiśniak
Marian Opania – jako Chełst
Mieczysław Grąbka – jako prokurator
Dariusz Kowalski – jako Zenke
Krzysztof Dracz – jako Romański
Małgorzata Ząbkowska – jako Horstowa
Juliusz Krzysztof Warunek – jako Bednarek

Wiki

Komornik - cały film
Kino : Dramat
Autor: Katarzyna Adamik · Dodał: iras · Data: 2016-09-21 · Obejrzano: 152 razy

Boisko bezdomnych − polski film obyczajowy z 2008 roku. Zdjęcia powstawały w Warszawie, Zabrzu, Rudzie Śląskiej, Katowicach, Siemianowicach Śląskich i Wołominie na bocznym boisku tamtejszego klubu piłkarskiego Huragan Wołomin, od czerwca do grudnia 2007 r.
Jacek Mróz był obiecującym piłkarzem, ale mając 17 lat doznał kontuzji nogi, która wykreśliła go ze sportu. Obecnie pracuje jako nauczyciel WF-u. Nie czuje się spełniony, zaczyna pić, żona wyrzuca go z domu. Mieszka na Dworcu Centralnym. Tam spotyka garstkę ludzi, którzy grają w piłkę nożną czymkolwiek się da. Kiedy Jacek pokazuje swoje umiejętności, wpadają na pomysł utworzenia piłkarskiej drużyny bezdomnych. W jej skład wchodzą m.in.: „Indor” − były marynarz, potem więzień; Ukrainiec Mitro − niedoszły radziecki kosmonauta z klaustrofobią, oszalały na punkcie światowego spisku bankowiec zwany „Ministrem”, były ksiądz alkoholik, gruby „Wariat” i bezrobotny „Górnik”. Jacek zostaje ich trenerem. Ćwiczą najczęściej na dworcu. Tam Jacek poznaje swoją miłość – Sewkę, francuską studentkę pracującą dla organizacji humanitarnej.

Obsada:
Marcin Dorociński – Jacek Mróz
Rafał Fudalej – Alek
Piotr Jagielski – syn Staszka
Marek Kalita – „Minister”
Krzysztof Kiersznowski – Staszek
Eryk Lubos – Roman Gawron „Indor”
Maciej Nowak – „Wariat”
Dmitrij Piersin – Mitro „Kosmonauta”
Jacek Poniedziałek – „Ksiądz” Jarek
Dariusz Toczek – Mundek
Bartłomiej Topa – „Górnik”
Zbigniew Zamachowski – dziennikarz sportowy Andrzej Zakrzewski
Joanna Grudzińska – Sewka
Maria Seweryn – Ewa, żona Jacka
Witold Dębicki – działacz sportowy
Wojciech Kalarus – trener Wojtek
Adam Baumann – prezes klubu w Rudzie Śląskiej
Aleksander Mikołajczak – działacz sportowy
Michał Żurawski

Boisko bezdomnych (cały film)
Kino : Dramat
Polub nas!
Autor: Feep.TV
Autor: Jean-Jacques Annaud · Dodał: iras · Data: 2016-09-21 · Obejrzano: 185 razy

Imię róży (tytuł oryginalny Der Name der Rose) – film fabularny z 1986 roku w reż. Jeana-Jacques'a Annauda. Film powstał na podstawie książki Umberta Eco Imię róży. Scenariusz jest dziełem zbiorowym, napisali go: Andrew Birkin, Gérard Brach, Howard Franklin, Alain Godard. Zdjęcia do filmu wykonał Tonino Delli Colli, a muzykę stworzył James Horner. Film został nakręcony m.in. w autentycznym klasztorze z XII wieku.

Rok 1327. Do jednego z opactw benedyktyńskich w północnych Włoszech przybywa ze specjalną misją angielski franciszkanin, Wilhelm z Baskerville. któremu towarzyszy młody nowicjusz, Adso z Melku. Franciszkanie pozostawali wówczas w konflikcie z papiestwem, głosząc jako prawdę wiary ubóstwo Chrystusa, który jeśli nawet posiadał rzecz jaką wespół z apostołami, to tylko w formie usus facti (łac. rzeczywistego używania). W opactwie miało nastąpić spotkanie mające na celu rozstrzygnięcie związanych z tym kontrowersji – franciszkanie zmierzali do odbudowy czystości i cnoty zakonu, podczas gdy hierarchia kościelna dążyła do zachowania władzy, przywilejów i bogactwa. Nim jednak dojdzie do tego spotkania, na które ma przybyć także wielki inkwizytor Bernard Gui, Wilhelm stara się przeniknąć mroczną tajemnicę opactwa. Tuż przed jego pojawieniem się, zginął w tajemniczych okolicznościach jeden z mnichów – Adelmus. Nikt nie wie czy to było samobójstwo czy morderstwo - do momentu gdy odnalezione zostają kolejne zwłoki – brat Weancjusz został prawdopodobnie utopiony w kadzi ze świńska krwią. Bystry franciszkanin prowadzi śledztwo starając się rozszyfrować wszystkie możliwe tropy mogące rzucić światło na zagadkowe zbrodnie. Gdy zostaje popełniona trzecia z nich, zaczynają się one układać w osobliwy wzór, dla którego inspiracją była Apokalipsa świętego Jana. Z jednej strony mnisi są zaniepokojeni sytuacją, którą chcieliby wyjaśnić jak najszybciej, z drugiej – pragnęliby wiele ukryć przed dociekliwym Anglikiem. Podczas gdy jedni starają się mu pomóc, podsuwając użyteczne informacje, drudzy mylą tropy, utrudniają śledztwo, mnożą zakazy. Ślady jednoznacznie wiodą do biblioteki, gdzie mieści się pilnie strzeżony, wspaniały księgozbiór opactwa, ale Wilhelm nie dostaje zgody by tam wejść. Tymczasem kolejne ofiary miały do czynienia niewątpliwie z jakąś dziwną księgą o tajemniczych właściwościach. Podczas gdy Wilhelm trudzi się rozwiązywaniem zagadek, objaśniając Adsowi sens swoich cząstkowych odkryć, młody nowicjusz przeżywa olśniewające spotkanie z dziewczyną, która oddawała się mnichom w zamian za resztki jedzenia (cierpiący głód mieszkańcy wioski zwykli byli czyhać na odpadki z klasztoru). Miłosna inicjacja sprawia iż Adso zakochuje się w nieznajomej. Wilhelm odnajduje przejście do biblioteki, która ma postać labiryntu pełnego pułapek nader niebezpiecznych dla śmiałków. Potwierdza się jego przypuszczenie, iż przypadki tajemniczych śmierci wiążą się z księgą, która zabija – ofiary mają czarny palec (od odwracania nasączonych trucizną kartek) i język (od ślinienia palca by w ten sposób łatwiej odwracać strony). Opactwo stopniowo zapełnia się nowymi przybyszami, a obecność inkwizytora powoduje kolejne kłopoty. Salwator, prostaczek o heretyckiej przeszłości, który znalazł schronienie w klasztorze, daje się przyłapać na odprawianiu jakichś zabobonnych praktyk. Wykorzystywał do nich też ową dziewczynę w której zakochał się Adso. Zostaje ona oskarżona o czary i zgodnie z prawem grozi jej spalenie na stosie. Wilhelm tłumaczy zrozpaczonemu chłopcu, że nic nie może dla niej zrobić. Dyskusje religijne przerywa znalezienie kolejnych zwłok – tragiczna seria zdaje się nie mieć końca. W momencie gdy płoną stosy, wzburzona ludność wioski ujmuje się za swoimi i rusza przeciw strażnikom. Bernard Gui w popłochu opuszcza opactwo, ale jego powóz ulega wypadkowi. Okrutny inkwizytor ginie, gdy rozwścieczony tłum zrzuca go w przepaść. Ludowe poczucie sprawiedliwości zostaje więc w pełni zaspokojone, a dziewczyna ocalona. Wilhelm dociera wreszcie do jądra tajemnicy, której strażnikiem jest jeden z dwóch najstarszych mnichów opactwa – ślepy Jorge z Burgos – to on strzegł dostępu do ksiąg. Wilhelm żąda od niego tajemniczej księgi która sprowadza śmierć. Okazuje się nią poświęcony komedii - drugi tom „Poetyki" Arystotelesa – nikomu nieznany, a według badaczy zaginiony albo nigdy nieistniejący. Jorge nie chce by ktokolwiek czytał tę książkę, gdyż śmiech, któremu jest poświęcona (Arystoteles uważał śmiech za siłę dobrą, która ma także walory poznawcze), jest w jego przeświadczeniu czymś niegodnym i niedorzecznym. Starzec realizując ostatnie hasło Apokalipsy, zjada zatrute karty księgi i wznieca ogień w bibliotece. Bohaterowie są bezsilni wobec potęgi żywiołu – najwspanialsza biblioteka świata pada ofiarą płomieni. Wilhelm i jego uczeń, którzy zdołali ocaleć, opuszczają klasztor, a na drodze wiodącej z opactwa Adso po raz ostatni spotyka dziewczynę.

Obsada:
Sean Connery – Wilhelm z Baskerville
Christian Slater – Adso z Melku
Michael Lonsdale – Opat
F. Murray Abraham – Bernard Gui
Helmut Qualtinger – Remigiusz z Varagine
Ron Perlman – Salwator
Elya Baskin – Seweryn
Volker Prechtel – Malachiasz
Feodor Chaliapin Jr. – Jorge z Burgos
William Hickey – Hubertyn z Casale
Michael Habeck – Berengar
Urs Althaus – Wenancjusz
Valentina Vargas – Dziewczyna
Leopoldo Trieste – Michał z Ceseny
Kim Rossi Stuart – Wieśniak

Profesor historii średniowiecznej na Uniwersytecie w Pizie, Marco Tangheroni, stwierdził: Opis Kościoła z epoki, w której rozgrywa się film, jest całkowicie fałszywy. Film, w swoich marginesowych ekstremach, przedstawia nieprawdziwą wizję Kościoła średniowiecznego, wymyśloną przez gniewnych antykatolików w wiekach XVIII–XIX, aby zdeformować pełen światła okres w historii ludzkości.
(źródło wiki)

Nie należy tego filmu traktować jako filmu historycznego, obraz pod tym względem powinien być raczej w dziale SF, ale bez względu na kontekst historyczny na pewno świetnie się ogląda :) Film wyprodukowały kinematografie Francji, Włoch i RFN.

Imię róży (eng. The Name of the Rose) - cały film, lektor PL
Kino : Dramat
Autor: Scott Hicks · Dodał: iras · Data: 2016-09-21 · Obejrzano: 235 razy

Blask – australijski film biograficzny z 1996 roku. Australia, lata 50. David Helfgott już jako dziecko objawiał talent muzyczny. Jego ojciec, Peter, chciał kierować jego karierą. David po pierwszych sukcesach otrzymuje propozycję wyjazdu na stypendium do USA, ale ojciec nie zgadza się. Po wygraniu konkursu pianistycznego otrzymuje propozycję wyjazdu na stypendium do Królewskiej Szkoły Muzycznej w Londynie. Wbrew woli ojca wyjeżdża.

Obsada:
Alex Rafalowicz jako David Helfgott (dziecko)
Geoffrey Rush jako David Helfgott (dorosły)
Armin Mueller-Stahl jako Peter Helfgott
Justin Braine jako Tony
Sonia Todd jako Sylvia
Chris Haywood jako Sam
Lynn Redgrave jako Gillian
Nicholas Bell jako Ben Rosen
Googie Withers jako Katharine Susannah Prichard

Oscary 1997: najlepszy aktor pierwszoplanowy (Geoffrey Rush)
Złote Globy 1997: najlepszy aktor w dramacie (Geoffrey Rush)

Blask (eng. Shine) cały film, lektor PL
Kino : Dramat
Polub nas!
Reklama